Πιερρακάκης: “Στη ΔΕΘ η κυβέρνηση θα παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο τετραετίας”
Στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης η κυβέρνηση θα παρουσιάσει “ένα συνεκτικό σχέδιο τετραετίας” και “όχι αποσπασματικά μέτρα”, ανέφερε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup, Κυριάκος Πιερρακάκης μιλώντας στο 3ο Οικονομικό Συνέδριο της “Ημερησίας” – imerisia.gr με τίτλο “Η Ελλάδα του Αύριο. Redefining Growth in Southeastern Europe”.
“Στην οικονομία υπάρχουν δύο είδη αποφάσεων: εκείνες που λύνουν το πρόβλημα της ημέρας και εκείνες που αλλάζουν την πορεία μιας χώρας”, ανέφερε ο υπουργός και πρόσθεσε: “Αυτό που χρειαζόμαστε ουσιαστικά είναι ένα καλό μείγμα και των δύο. Δηλαδή, αποτελεσματικότερη διαχείριση της καθημερινότητας σε συνδυασμό με την εκπόνηση μιας σαφούς στρατηγικής για το πού θέλουμε να πάμε. Φαντασία και αποτέλεσμα. Όπως το είπε και ο ποιητής, λογισμός και όνειρο. Αυτό είναι άλλωστε και η πεμπτουσία της πολιτικής.
Γι’ αυτό και στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης θα παρουσιάσουμε, θα παρουσιάσει ο Πρωθυπουργός, ένα σαφές, συγκεκριμένο, δομημένο και απολύτως υλοποιήσιμο σχέδιο τετραετίας.
Όχι αποσπασματικά μέτρα. Μία στρατηγική στην οποία κάθε πολίτης, επιχειρηματίας, μισθωτός, συνταξιούχος, ελεύθερος επαγγελματίας, αγρότης, νέος, να μπορεί να δει τον εαυτό του”, υπογράμμισε.
Ολόκληρη η ομιλία
“Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι στη Βουλή και στην Κυβέρνηση,
Κύριε Δήμαρχε,
Φίλες και φίλοι,
Είναι μεγάλη μου χαρά που βρίσκομαι στο συνέδριό σας, στο συνέδριο της “Ημερησίας”, και έχει περάσει μόλις ένας χρόνος από τότε που είχα βρεθεί ξανά σε αυτό εδώ το βήμα. Αλλά νομίζω ότι ζούμε σε εποχές που ένας χρόνος μπορεί να μοιάζει και με μια δεκαετία, ειδικά αν αναλογιστούμε τις διεθνείς εξελίξεις που έχουν μεσολαβήσει σε όλο αυτό το διάστημα.
Προσωπικά, πάντως, θα ήθελα να πω ότι ο χρόνος δεν με φοβίζει. Όταν ξέρεις πώς να τον αξιοποιήσεις, μπορεί να αποδειχθεί ο καλύτερος σύμμαχος. Τόσο για τα άτομα, όσο και για τις κοινωνίες και τα έθνη. Γι’ αυτό και είμαι σήμερα εδώ να σας μιλήσω με αυτούς τους όρους. Με όρους μέλλοντος. Στη δική μας φιλοσοφία, μια τετραετία δεν είναι διάνυσμα και χρόνος.
Είναι πορεία και στόχος. Και δεν είναι απλός στόχος, αλλά η προϋπόθεση για να βρεθεί η χώρα στη νέα εποχή η οποία ξημερώνει παγκοσμίως. Γι’ αυτό, άλλωστε, είναι που χρειαζόμαστε και ισχυρή διακυβέρνηση και στιβαρό χέρι στο τιμόνι της χώρας.
Λέγεται συχνά – ή μάλλον υπονοείται – ότι η πολιτική αφορά το βραχύ χρόνο. Ότι η οικονομία αφορά το “εδώ και το τώρα”. Όμως, στην πραγματικότητα, η οικονομία αφορά τις μεσομακροπρόθεσμες προοπτικές μιας χώρας. Από αυτή τη μερική ασυμφωνία, εγώ θα πω, είναι που συχνά προκύπτουν και πολλά προβλήματα. Κάποιες πολιτικές παρατάξεις προσπαθούν να επιλύσουν αυτή την ασυμφωνία μέσω του οικονομικού λαϊκισμού, με πλειοδοσία ανεδαφικών υποσχέσεων – το είδαμε και πριν από μερικές μέρες.
Όμως, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει μεταβολίσει τα σκληρά μαθήματα του παρελθόντος και γνωρίζει ότι δεν επιτρέπεται ένα ανεύθυνο παρόν να υπονομεύει ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Θέλουμε το μέλλον να ανήκει υπό μία έννοια στο σήμερα και όχι στο αύριο αυτοτελώς. Και κυρίως, όχι σε ένα ναρκοθετημένο αύριο. Το σήμερα έχει οικοδομηθεί σε όσα έχουμε πετύχει τα προηγούμενα χρόνια.
Ξεκινώντας, λοιπόν, από τα στοιχεία. Γιατί αυτά είναι και το μόνο σταθερό σημείο σε έναν κόσμο ο οποίος αλλάζει τόσο γρήγορα. Χρειάζεται να τα επαναλαμβάνουμε, να τα υπογραμμίζουμε και να στηριζόμαστε σε αυτά, γιατί η τεκμηρίωση ενισχύει την εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη είναι η ισχυρότερη βάση και μιας κοινωνίας και μιας οικονομίας.
Από το ‘19 μέχρι σήμερα, η Ελλάδα, η ελληνική οικονομία, έχει διανύσει μια διαδρομή που λίγοι θα προέβλεπαν σίγουρα στη χώρα μας, εγώ θα σας πω ειδικά διεθνώς. Η Ελλάδα αναπτύσσεται εδώ και καιρό με ρυθμούς περίπου διπλάσιους από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η ανάπτυξη διαμορφώνεται φέτος στο 2%. Οι επενδύσεις έχουν αυξηθεί κατά 12,1% το πρώτο τρίμηνο του έτους. Η ανεργία τείνει να υποχωρήσει στο ιστορικό της χαμηλό, θα περάσει και κάτω από το 8%. Οι εξαγωγές έχουν υπερδιπλασιάσει το μερίδιό τους στο ΑΕΠ σε σχέση με το 2010, σε σχέση, δηλαδή, με εκείνη την οικονομία η οποία κατέρρευσε. Η χώρα έχει ανακτήσει τη διεθνή αξιοπιστία της. Το δε δημόσιο χρέος, το οποίο είχε μετά το COVID-19 προσεγγίσει κοντά το 210% του ΑΕΠ, τείνει προς το 136,8% του ΑΕΠ φέτος με σαφή τάση να βρεθεί κάτω από το 120% μέχρι το 2030.
Θέλω λίγο να σταθώ στο τελευταίο. Ήταν και ένα θέμα συζήτησης τις τελευταίες εβδομάδες με αφορμή την πρόωρη αποπληρωμή του χρέους.
Θέλω να πω ότι δεν υπάρχει ούτε ένα, μα ούτε ένα, καλό επιχείρημα για τη μη πρόωρη αποπληρωμή του δημοσίου χρέους όταν κανείς καθίσει και μελετήσει όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά του νέου δημοσιονομικού πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανάμεσα σε άλλα. Και μπορεί να πει κανείς πολλά. Αναφέρθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες τα χρήματα που κερδίζουμε κάθε χρόνο από την πρόωρη αποπληρωμή, τα 30 εκατομμύρια ευρώ για κάθε 1 δισ. ευρώ – σίγουρα το γεγονός ότι αυτά είναι χρήματα τα οποία δεν θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε σε δαπάνες, δεν θα μπορούσαν, δηλαδή, να αποτελούν προϊόν ανακοινώσεων του Πρωθυπουργού στην αυριανή του ομιλία – και βέβαια, το γεγονός ότι μια νάρκη η οποία υπήρχε μπροστά μας το 2032, ένα έξτρα βάρος το οποίο θα ερχόταν σε σχέση και με τις αρχικές μνημονιακές υποχρεώσεις, στην πραγματικότητα την απασφαλίσαμε με όλες αυτές τις κινήσεις. Δηλαδή καταφέραμε να κοιτάξουμε ως χώρα, ως κυβέρνηση και ως κοινωνία μπροστά, προορατικά. Και αυτό από μόνο του είναι μια πολύ μεγάλη κατάκτηση.
Αλλά στο τέλος της ημέρας, εγώ θα πω ότι υπάρχει και ένα βαρύ ηθικό επιχείρημα:
Το γεγονός ότι τα χρέη των επόμενων γενεών δεν πρέπει να περνάνε στις επόμενες, ότι εμείς δεν πρέπει να περνάμε την ευθύνη και τις υποχρεώσεις στα παιδιά μας αν μπορούμε να τις σηκώσουμε οι ίδιοι. Αν περνάς υποχρεώσεις διαρκώς μετά, αυτό είναι μια βαθιά ανήθικη πράξη. Και επειδή κάποτε είχε ειπωθεί ότι όταν ευημερούν οι αριθμοί, δυστυχούν οι άνθρωποι, εγώ θα έλεγα ότι όπως ένας οικονομολόγος είχε πει, όσοι ασχολούνται με την οικονομία πρέπει να έχουν κρύο κεφάλι αλλά ζεστή καρδιά.
Αν το δούμε στην πράξη, οι εργαζόμενοι από το ‘19 αυξήθηκαν κατά περίπου 600 χιλιάδες. Και μάλιστα σε όλες τις κατηγορίες επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων και των μικρομεσαίων. Σε τι μεταφράζονται, λοιπόν, αυτοί οι αριθμοί, αν όχι στην ενίσχυση των οικογενειακών εισοδημάτων και στην απτή βελτίωση ζωής των συμπολιτών μας;
Η πρόοδος των μακροοικονομικών μεγεθών πρέπει όντως να αντανακλάται στην πραγματική ανακούφιση όλων των πολιτών. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς εξαιρέσεις στην καθημερινότητά τους.
Είμαι σίγουρος ότι και α