Δέσποινα Μπεμπεδέλη: Κλείνω το ταξίδι μου γεμάτη από υπέροχες αναμνήσεις
Για τον χαρακτήρα που πάντα ήθελε να ερμηνεύσει στη σκηνή αλλά δεν το κατάφερε μίλησε πρόσφατα η Δέσποινα Μπεμπεδέλη.
“Αυτή την περίοδο κάνω την τελευταία μου εμφάνιση στη σκηνή του Σατιρικού Θεάτρου στην Κύπρο κλείνοντας τον κύκλο της θεατρικής μου διαδρομής εξήντα τριών χρόνων. Κάνοντας τον απολογισμό μου, αισθάνομαι πραγματικά ειλικρινά ευτυχής και πλήρης.
Επομένως, αν υπάρχουν κάποιοι ρόλοι ή κάποιος ρόλος που θα ήθελα να παίξω και δεν έπαιξα, τελικά όσο κι αν βαραίνει η ανάμνησή τους σε μιαν ώρα απολογισμού, εύκολα καταχωρίζονται σε μια περιοχή όπως αυτή των απραγματοποίητων ονείρων, τόσο αποφασιστικής σημασίας για κάθε άνθρωπο – όχι μόνο για έναν ηθοποιό. Βέβαια εμείς οι ηθοποιοί, όσο κι αν τους ρόλους μας, ακόμη κι όταν έχουμε κάποιες επιφυλάξεις, κατορθώνουμε να τους μεταβάλλουμε σε «κομμάτια» της ζωής μας, είναι συνήθως η «συγκυρία» που μας καθορίζει κι όχι ένας ακραιφνής ορθολογικός ή αισθηματικός προγραμματισμός, παραμένουμε πάντα στη διάθεση των επιλογών όπως τις αποφασίζει ένας σκηνοθέτης ή ένας θεατρικός επιχειρηματίας.
Κλείνω το ταξίδι μου γεμάτη από υπέροχες αναμνήσεις, από μοναδικές στιγμές πνευματικής επικοινωνίας με τους θεατές του γενέθλιου τόπου μου και της δεύτερης πατρίδας μου, της Κύπρου. Τόσο γεμάτη ώστε η ανάμνηση του ρόλου της Κλέρι Ζαναχασιάν στην «Επιστροφή της γηραιός κυρίας» του Ντίρενματ που ήθελα να παίξω, αλλά τελικά δεν έπαιξα, να μην έχει έναν χαρακτήρα δραματικό ή διάψευσης, αλλά να γίνεται ένα επιπλέον στοιχείο λυτρωτικής αναπόλησης.
Οσο για τον ρόλο στο έργο «Ο σοφέρ της κυρίας Ντέιζι», που κι αυτόν ονειρευόμουνα να τον παίξω, εδώ οι δυσκολίες υπήρξαν αξεπέραστες γιατί ήταν εντελώς έξω από τη θέληση όλων μας. Από το συμβόλαιο προβλεπόταν ότι ο παρτενέρ μου έπρεπε να είναι μαύρος. ΥΓ: Πριν από 39 χρόνια φοβήθηκα να παίξω τον Τειρεσία. Όμως ο θεός Διόνυσος μου επεφύλαξε μια έκπληξη για το τέλος. Στον μονόλογο που παίζω τώρα με τίτλο «Μια Ιλιάδα» υποδύομαι τον Ομηρο!”.
