Βομβαρδισμός από ΗΠΑ σε σχολείο στο Ιράν: «Πήγαν με μολύβια, όχι με όπλα»
Στις 28 Φεβρουαρίου του 2026, κατά τις πρώτες ώρες του πολέμου που κύρηξαν οι ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, μια αμερικανική πυραυλική επίθεση σε δημοτικό σχολείο, μετέτρεψε ένα συνηθισμένο πρωινό σε μια από τις πιο αιματηρές τραγωδίες της σύγχρονης μνήμης στη Μέση Ανατολή.
Συνολικά, 156 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων 120 παιδιών, έχουν επιβεβαιωθεί ότι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένης μιας εγκύου γυναίκας και του αγέννητου παιδιού της, σύμφωνα με το γραφείο του εισαγγελέα του Μινάμπ, όπως καταγράφει το BBC.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι αμερικανικές δυνάμεις έπληξαν το σχολείο, το οποίο βρίσκεται, φερόμενα, δίπλα σε ένα συγκρότημα του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), το οποίο, σύμφωνα με δορυφορικές εικόνες, επλήγη αρκετές φορές.
Ιράν: Από την πρωινή προσευχή, σε προσευχή για τους νεκρούς
Οι ΗΠΑ δεν έχουν αναλάβει την ευθύνη, αν και τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι οι στρατιωτικοί ερευνητές πιστεύουν ότι είναι πιθανό οι αμερικανικές δυνάμεις να πραγματοποίησαν την επίθεση.
Ο πόνος για όσα συνέβησαν εδώ είναι ακόμα έντονος. Οι δάσκαλοι λένε στο βρετανικό μέσο ότι προσεύχονται στο σημείο κάθε μέρα. Οι διασώστες εξακολουθούν να αναζητούν τα λείψανα όσων σκοτώθηκαν εδώ.
Μεγάλο μέρος του επάνω ορόφου κατέρρευσε μέσα στον από κάτω. «Δεν μπορείς να το πεις σχολείο», λέει η Αμαϊνέ – απλώς «τείχη που μυρίζουν θάνατο, θλίψη και το αίμα που χύθηκε εδώ».
Η σχολική μέρα είχε ξεκινήσει ως συνήθως, λέει η Αμαϊνέ.
Επειδή ήταν ο ιερός μήνας του Ραμαζανιού για το Ισλάμ, τα παιδιά συγκεντρώθηκαν στην αίθουσα προσευχής για να απαγγείλουν το Κοράνι, θυμάται, προτού αρχίσει να διδάσκει στους μαθητές της ένα νέο γράμμα του περσικού αλφαβήτου.
Αλλά, καθώς οι πρώτες επιθέσεις του πολέμου ξεδιπλώνονταν σε όλο το Ιράν, λέει ότι ο διευθυντής ανακοίνωσε ότι το σχολείο θα έκλεινε και οι δάσκαλοι άρχισαν να επικοινωνούν με τους γονείς, παροτρύνοντας τους να παραλάβουν τα παιδιά τους.
Μόνο πέντε από τους 15 μαθητές της πρώτης δημοτικού της Amaineh είχαν απομείνει στην τάξη της στον επάνω όροφο, λέει, όταν άκουσε για πρώτη φορά μια έκρηξη όχι μακριά από το σχολείο. Λέει ότι βρισκόταν στον διάδρομο και έτρεξε πίσω για τα παιδιά.
«Ακριβώς τη στιγμή που πήγα να φύγω, ένας πύραυλος χτύπησε το σχολείο», λέει η Αμαϊνέ. «Κάτι χτύπησε το κεφάλι μου και των μαθητών μου – μας εκτόπισαν όλους».
Έπειτα, λέει, πυκνός μαύρος καπνός γέμισε την τάξη: «Δεν μπορούσα καν να δω τους μαθητές που κρατούσα στην αγκαλιά μου. Δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε».
Λέει ότι θυμάται να ακούει μια άλλη έκρηξη, καθώς και τους ήχους από ουρλιαχτά, κλάματα παιδιών και μετά την κατάρρευση του ίδιου του σχολείου, που «καταστράφηκε μονομιάς».
«Πήγαν να μάθουν και σκοτώθηκαν»
Η κυβέρνηση του Ιράν έχει επανειλημμένα επικαλεστεί την τραγωδία του Μινάμπ σε ομιλίες, διεθνή φόρουμ και σε κρατικά μέσα ενημέρωσης.
Εκείνο το αιματοκύλισμα ήταν η απερίφραστη απάντηση σε όσου δυτικούς ή φιλοδυτικούς Ιρανούς χειροκροτούσαν κυριολεκτικά για τις επιδρομές του σιωνιστικού μπλοκ στο Ιράν, εκθέτοντας το πραγματικό τους κόστος, και τους απώτερους σκοπούς τους.
Ορισμένοι αντίπαλοι της κυβέρνησης δήλωσαν στο BBC ότι θεώρησαν το χτύπημα στο Μινάμπ ως ένα τεράστιο πλήγμα. Έκανε αδύνατη τη βιωσιμότητα της ιδέας ενός καθαρού, χειρουργικού πολέμου.
Στο Μινάμπ, η Αμαΐνε επισκέπτεται το νεκροταφείο, περπατώντας ανάμεσα στους τάφους των πρώην μαθητών της.
Σε έναν κοντινό αναμνηστικό τοίχο βρίσκονται τα πρόσωπα των παιδιών, του προσωπικού και των γονέων που έφυγαν από το σπίτι εκείνο το Σάββατο πρωί και δεν επέστρεψαν ποτέ.
Η μητέρα της μικρής Σετάγες κάθεται ακόμα δίπλα στον τάφο της κόρης της.
«Ποιο ήταν το έγκλημα αυτών των παιδιών; Οπλοφορούσαν; Ένα μολύβι, ένα βιβλίο, ένα τετράδιο και μια σχολική τσάντα. Δεν είχαν όπλα… Είχαν πάει να μάθουν», λέει.
