Γκαγκάτσης: «Το ελληνικό ποδόσφαιρο ανήκει εκείνους που το υπηρετούν και το σέβονται»
Έναν λόγο-ύμνο προς το ποδόφαιρο και τις αξίες αυτού για τον κόσμο απηύθυνε ο Μάκης Γκαγκάτσης από το βήμα της εκδήλωσης για τον εορτασμό των 100 χρόνων της ΕΠΟ στη Θεσσαλονίκη.
Αναλυτικά τα όσα δήλωσε ο πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας:
«Σας καλωσορίζω στη Θεσσαλονίκη, στην πόλη που σήμερα (15/9) φιλοξενεί τη μεγάλη γιορτή για τον έναν αιώνα της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Η επέτειος ίδρυσης των 100 ετών της ΕΠΟ είναι μία ευκαιρία να θυμηθούμε, να τιμήσουμε και να ευχαριστήσουμε όλες και όλους, όσους πότισαν το δέντρο της ζωής του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τους ανθρώπους που μέσα στους κινδύνους των πολέμων, τις κακουχίες και στη φτώχεια, άντλησαν δύναμη για να φροντίσουν τις πληγές τους μέσα από ένα παιχνίδι. Από όποια χώρα και αν προέρχεστε, ξέρετε ότι το ποδόσφαιρο έκανε τα πρώτα του βήματα σε εποχές δύσκολες και σκοτεινές.
Σε εποχές που οι άνθρωποι είχαν ανάγκη από χαρά και ελπίδα. Και ίσως γι’ αυτό αγαπήθηκε και αγαπιέται με τόσο πάθος. Μέσα σε αυτές τις δύσκολες εποχές μεγάλωσαν και οι ελληνικοί σύλλογοι, ο καθένας με τη δική του προέλευση. Άλλοι ξεκίνησαν σε μία αυλή, σε μία γειτονιά, και από εκεί μεγάλωσαν και έγιναν κομμάτι μίας ολόκληρης πόλης. Άλλοι δημιουργήθηκαν από ανθρώπους ξεριζωμένους που αναζητούσαν μέσα στη νέα τους ζωή τους τόπους, τις μνήμες και τα πρόσωπα που είχαν αφήσει πίσω τους. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η δική μας ιστορία το 1926. Από τότε μέχρι και σήμερα, αν κάτι μας διδάσκουν αυτά τα 100 χρόνια, είναι πως το ποδόσφαιρο είναι μεγαλύτερο από όλους μας. Το ποδόσφαιρο ανήκει σε όλες και όλους και ταυτόχρονα δεν ανήκει σε κανέναν.
Ανήκει σε όλους εκείνουν που το αγαπούν, το υπηρετούν και το σέβονται. Σε όσους μπαίνουν στο γήπεδο, φορούν τη φανέλα, προπονούν, διαιτητεύουν ή χειροκροτούν και ανάμεσά τους, ξεχωριστή θέση έχει ο ποδοσφαιριστής και η ποδοσφαιρίστρια. Ο επαγγελματίας αλλά ιδίως ο ερασιτέχνης, ο δικός μας άγνωστος στρατιώτη του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κάποιοι ποδοσφαιριστές βέβαια έγιναν σύμβολα, φόρεσαν το εθνόσημο και έζησαν στιγμές που πέρασαν στην ιστορία. Από την πρώτη παρουσία της Εθνικής μας σε τελική φάση στο Euro 1980 υπήρξαν στιγμές που το ποδόσφαιρο κατάφερε να ενώσει μία ολόκληρη χώρα και φυσικά καμιά στιγμή δεν μοιάζει με το 2004 όταν προστέθηκε μία σελίδα στην ιστορία της Ελλάδας, όχι μόνο του ελληνικού αθλητισμού. Η ιστορία όμως συνεχίζει να γράφεται, κάθε μέρα, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Κυρίες και κύριοι, όπως δεν τιμά και δεν σέβεται την ιστορία και τους ανθρώπους που μόχθησαν για να τη γράψουν είναι σαν να γεννήθηκε χθες, χωρίς μνήμη, γνώση και κατεύθυνση. Είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε από πού ερχόμαστε και πού βρισκόμαστε και εξίσου υποχρεωμένοι να γνωρίζουμε προς τα πού θέλουμε να κατευθυνθούμε. Η ΕΠΟ έχει αλλάξει και συνεχίζει να αλλάζει. Εκσυχρονίζεται, οργανώνεται καλύτερα και προσπαθεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες ενός κόσμου που εξελίσσεται διαρκώς. Έχουμε κάνει σημαντικά βήματα στις λειτουργίες μας, έχουμε ενισχύσει τις συνεργασίες και τις χορηγικές μας σχέσεις, έχουμε αποκτήσει μεγαλύτερη εξωστρέφεια και δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για μία Ομοσπονδία σύγχρονη, αποτελεσματική και πάνω απ’ όλα κοντά στο ποδόσφαιρο.
Γιατί τελικά αυτό είναι που έχει σημασία, τί συμβαίνει στο γήπεδο. Εκεί όπου το παιδί αδημονεί να παίξει, εκεί όπου ο σύλλογος μεγαλώνει μέσα από το παιδί, εκεί όπου ο προπονητής μεταδίδει τη γνώση και την αξία του παιχνιδιού και οι γονείς φροντίζουν, στηρίζουν και φέρνουν το παιδί στην προπόνηση. Και βέβαια το ποδόσφαιρο συνεχίζεται και έξω από το γήπεδο. Στην εξέδρα, στην οικογένεια, στην καθημερινότητα. Στο παιδί που φορά τη φανέλα της ομάδας του, κρατάει τον γονιό του από το χέρι, τον αγκαλιάζει σφιχτά στο γκολ και μαθαίνει ότι εν ευθέτω χρόνω το ποδόσφαιρο θα το συνδέσει με το δικό του παιδί. Έτσι περνά το ποδόσφαιρο από γενιά σε γενιά, έτσι γράφονται τα επόμενα 100 χρόνια. Χρόνια πολλά».
