Ο ήχος του dial-up και το «Κλείσε, περιμένω τηλέφωνο»
Είναι δύσκολο να φανταστούμε μια εποχή που η πρόσβαση στο διαδίκτυο δεν ήταν κομμάτι της καθημερινότητας. Και αυτή η πρόσβαση ήταν ουσιαστικά μια συνδρομή. Οι λέξεις γρήγορο και ίντερνετ δεν πήγαιναν καθόλου μαζί. Έπρεπε να είσαι εξοπλισμένος με τρομερή υπομονή για να «σερφάρεις». Σερφάρεις. Άκου λέξη!
Ο ήχος που σημάδεψε μια εποχή
H επαφή με το ίντερνετ από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και ύστερα ήταν μια ιεροτελεστία. Έπρεπε καταρχάς να προειδοποιήσεις την υπόλοιπη οικογένεια ότι θα μπεις στο διαδίκτυο. Γιατί; Γιατί πολύ απλά έβγαζες το καλώδιο του τηλεφώνου και έβαζες το καλώδιο του ίντερνετ. Συνεπώς, η επαφή του σπιτιού με τον έξω κόσμο περιοριζόταν για λίγες ώρες. Αν η μαμά ήθελε να μιλήσει με τη θεία Ζίτσα, θα έβαζε μια φωνή και το σερφάρισμα θα τελείωνε.
Σύγχρονα router, modem και συναφή διαόλια δεν υπήρχαν. Ήταν πιο απλές οι εποχές. Αγόραζες μονάδες όπως ακριβώς για το κινητό. Πήγαινες στο περίπτερο, έπαιρνες μια κάρτα (ή ένα CD) με έναν κωδικό και ουσιαστικά είχες στα χέρια σου 10 ή 15 ώρες για να περάσεις στο διαδίκτυο. Κομμάτι αυτής της ιεροτελεστίας ήταν ο θρυλικός ήχος που ερχόταν μόλις ξεκινούσε η προσπάθεια σύνδεσης. Αν ο ιστορικός του μέλλοντος ρωτήσει ποιος ήταν ο ήχος της δεκαετίας του ’90, θα του βάλουμε να ακούσει αυτή την κακοφωνία!
Πώς ήταν το ίντερνετ στα 90s-00s
Η απάντηση είναι απλή: αργό, υπερβολικά αργό. 56 kbps (kilobits per second) ήταν η ονομαστική ταχύτητα, αλλά στην πράξη κατεβάζαμε αρχεία με μόλις 2-3 Kilobytes ανά δευτερόλεπτο (KB/s). Αν ήθελες να κατεβάσεις ένα τραγούδι (ναι, έτσι το κάναμε τότε) έπρεπε να οπλιστείς με αρκετή υπομονή. Παρ’ όλα αυτά, τα κόστη ήταν περιορισμένα. Με μια κάρτα μπορούσες να περάσεις αρκετές ώρες και οι περισσότερες κόστιζαν γύρω στα πέντε ευρώ.
Όλη αυτή η εισαγωγή του ίντερνετ στην καθημερινότητα των ανθρώπων, άλλαξε σε έναν βαθμό και τους τρόπους επικοινωνίας. Ήταν τότε που εμφανίστηκαν τα πρώτα chat rooms, ιστοσελίδες στις οποίες χρησιμοποιούσες ένα ψευδώνυμο και μιλούσες με ανθρώπους από όλον τον κόσμο. Στην Ελλάδα, υπήρχε κυρίως το chat room του MAD που έβρισκες μέσα κάθε καρυδιάς καρύδι. Μετέπειτα, ήρθε το MSN και το δικό του messenger.
To Youtube έκανε την εμφάνισή του το 2005 ως μια πλατφόρμα για βίντεο. Η δημοφιλία του μεγάλωσε μέσα στα επόμενα χρόνια. Προφανώς μια απλή dial-up σύνδεση δεν θα μπορούσε να σηκώσει με ευκολία την προβολή ενός βίντεο. Αν μια εικόνα προκαλεί σοβαρά συμπτώματα PTSD, είναι σίγουρα αυτή του buffering, το καταραμένο κυκλάκι που περιμένουμε να ολοκληρωθεί και μας φωνάζει εμμέσως «κάνε υπομονή».
Από δημοσιεύματα της εποχής πάντως (είμαστε περίπου 2003-2004), οι εταιρείες σταθερής τηλεφωνίας κοστολογούσαν τα πακέτα μέχρι 2 mbps στα 79,99 ευρώ, ένα ασύλληπτο ποσό αν σκεφτούμε τις ταχύτητες που έχουμε σήμερα. Όλα αυτά άρχισαν να χάνονται με την εμφάνιση των γρήγορων ADSL συνδέσεων. Οι πρώτες 24άρες γραμμές (24 mbps) ήταν μια τεράστια αναβάθμιση που έκανε το ίντερνετ πιο προσιτό και πιο εύκολο.
Οι γρήγορες ταχύτητες σήμαναν το τέλος μιας εποχής και το τέλος των…οικογενειακών δραμάτων που υπήρχαν σε κάθε ελληνικό σπίτι όταν η ανάγκη για απόλαυση του διαδικτύου σκόνταφτε πάνω στην ανάγκη για τηλεφωνική επικοινωνία.
