Πού πήγε και τι έκανε ο Λάζαρος μετά την ανάστασή του από τον Χριστό
Ο Λάζαρος, ο επονομαζόμενος και Τετραήμερος, ήταν φίλος του Χριστού και ζούσε στη Βηθανία, κοντά στα Ιεροσόλυμα. Σε ηλικία περίπου 30 ετών πέθανε και ενταφιάστηκε, για να ακολουθήσει λίγες ημέρες αργότερα ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα της Καινής Διαθήκης. Ο Ιησούς, μπροστά στον τάφο, κάλεσε τον νεκρό να εξέλθει και ο Λάζαρος επέστρεψε στη ζωή, προκαλώντας δέος αλλά και έντονη αναστάτωση.
Το θαύμα αυτό δεν έμεινε μόνο στη σφαίρα της πίστης, αλλά προκάλεσε άμεση αναστάτωση και πολιτικοθρησκευτική ένταση. Έγινε αφορμή σύγκρουσης, καθώς οι αρχιερείς είδαν στο πρόσωπο του Λαζάρου μια απειλή που έπρεπε να εξαφανιστεί.
Η φυγή στην Κύπρο
Μετά την ανάστασή του, ο Λάζαρος βρέθηκε στο στόχαστρο. Οι αρχιερείς σχεδίαζαν να τον θανατώσουν, ακριβώς επειδή ήταν η ζωντανή απόδειξη του θαύματος που οδηγούσε πολλούς στον Χριστό.
Η λύση ήταν μία: η φυγή. Ο Λάζαρος εγκατέλειψε την Ιουδαία και κατέφυγε στην Κύπρο, σε μια περίοδο που οι διωγμοί είχαν ήδη αρχίσει να σκορπούν τους πρώτους χριστιανούς στην Ανατολική Μεσόγειο. Η επιλογή του νησιού δεν ήταν τυχαία, καθώς εκεί υπήρχαν ισχυρές εβραϊκές κοινότητες και ένα περιβάλλον που μπορούσε να προσφέρει ασφάλεια.
Στο αρχαίο Κίτιο, τη σημερινή Λάρνακα, ο Λάζαρος δεν έζησε απλώς ως πρόσφυγας. Περίπου 12 χρόνια μετά την έγερσή του, συνάντησε τους αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα, οι οποίοι τον χειροτόνησαν πρώτο επίσκοπο της πόλης.
Η πορεία του αποκτά εδώ ιδιαίτερη σημασία. Δεν πρόκειται μόνο για έναν άνθρωπο που επέστρεψε από τον θάνατο, αλλά για έναν από τους πρώτους ιεράρχες της Εκκλησίας, που ανέλαβε ενεργό ρόλο στη διάδοση του χριστιανισμού. Σύμφωνα με την παράδοση, υπηρέτησε στο Κίτιο περίπου 18 χρόνια, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το τέλος του «δεύτερου βίου»
Οι πηγές συγκλίνουν ότι ο Λάζαρος έζησε συνολικά άλλα 30 χρόνια μετά την ανάστασή του. Ο δεύτερος θάνατός του τοποθετείται γύρω στο 63 μ.Χ., στην Κύπρο, όπου και ετάφη.
Αιώνες αργότερα, το λείψανό του φέρεται να εντοπίστηκε σε μαρμάρινη λάρνακα με την επιγραφή «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος Χριστού». Η παράδοση συνδέει άμεσα το όνομά του με την πόλη της Λάρνακας και τον ομώνυμο ναό, που χτίστηκε προς τιμήν του.
Γιατί δεν ξαναγέλασε ποτέ
Εδώ αρχίζει το πιο αινιγματικό κομμάτι της ιστορίας του. Η λαϊκή και εκκλησιαστική παράδοση θέλει τον Λάζαρο να μην ξαναγέλασε ποτέ μετά την ανάστασή του.
Δεν πρόκειται για ευαγγελική καταγραφή, αλλά για μια αφήγηση που επιβίωσε στους αιώνες. Η εξήγηση που δίνεται είναι σχεδόν υπαρξιακή: ο Λάζαρος είχε δει τον θάνατο. Είχε περάσει από έναν κόσμο που δεν περιγράφεται και επέστρεψε χωρίς διάθεση να μιλήσει ή να εκφραστεί όπως πριν.
Η σιωπή του δεν είναι απλώς θλίψη. Είναι μια μορφή γνώσης που δεν μεταφέρεται.
Η παράδοση διασώζει μία μόνο στιγμή που ο Λάζαρος φέρεται να χαμογέλασε κι αυτή ήταν όταν είδε κάποιον να κλέβει ένα πήλινο αγγείο, είπε: «Το ένα χώμα κλέβει το άλλο», σχολίασε κυνικά.
