Κορομηλά: «Τότε που δεν με ήξερε κανείς…» – H ξεχωριστή φωτογραφία από το παρελθόν (pic)
Μια φωτογραφία από το παρελθόν μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους η Ρούλα Κορομηλά, κάνοντας μια προσωπική αναδρομή στα χρόνια που δεν ήταν ακόμη γνωστή.
Με αφορμή τις σκέψεις της για τη ζωή, την απώλεια και όλα όσα τελικά έχουν πραγματική αξία, η παρουσιάστρια επέστρεψε σε μια εποχή όπου ήταν ακόμη άγνωστη στο ευρύ κοινό.Στη μακροσκελή ανάρτησή της μίλησε για την ανάγκη της να αναζητά την ηρεμία σε άλλες εποχές, ιδιαίτερα σε περιόδους που η καθημερινότητα μοιάζει πιο έντονη και απρόβλεπτη.
Η απώλεια ανθρώπων που αγαπήσαμε, όπως έγραψε, μας υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο πως τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο.
«Οταν όλα γύρω μας κινούνται ανατρεπτικά και με γρήγορους ρυθμούς το μυαλό μου πολλές φορές αναζητά και νοσταλγεί την ηρεμία στα παλιά.Ισως βέβαια να φταίει ο προβληματισμός και η θλίψη για το πόσο εφήμερη και απρόβλεπτη είναι η ζωή βλέποντας με πόνο καρδιας κ την ξαφνική κ σύντομη διαδρομή νέων ανθρωπων που αγαπήσαμε.
Ευαισθητοποιεισαι .Θρηνεις Αναθεωρεις και συνειδητοποιείς ξανά πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η απώλεια του Μαζωνάκη μας συγκλόνισε κ γίνεται συλλογικό πενθος. Ποσο πολύτιμη είναι η ευαίσθητη ψυχή κ πόσο αβάσταχτη η μοναξιά κρυμμένη πίσω από ένα χαμόγελο. Κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος στα δύσκολα. Αυτα σκέφτομαι.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω τον χρόνο πολύ πίσω και να μοιραστώ αυτή την φωτογραφία κάπου στα 20 κ κάτι… Τοτε που δεν με ήξερε κανείς . Την κοιτάζω και νιώθω μια βαθειά ηρεμία και καμάρι. Γιατί μέσα από δυσκολίες, σκαμπανεβάσματα και ανηφόρες δεν έχασα την ανθρωπιά μου κ το μεγαλύτερο κατόρθωμα μου είναι ότι δεν πρόδωσα εκείνο το κορίτσι. Έσφιξα τα δόντια μου ,κράτησα την δύναμη μου κ επέλεξα τον σεβασμό προς όλους και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο.
Αυτή η ζωή είναι μικρή . Οταν κάποια στιγμή αποχωρήσουμε το μόνο που θα έχει σημασία, το μόνο που θα έχουμε αφήσει πίσω μας είναι η ζεστασιά που θα αισθάνεται κάποιος όταν προφέρει το όνομα μας.
Με την καρδιά γεμάτη για την διαδρομή και ευγνώμων για το πριν και το τώρα…Ας αγαπάμε ,ας σεβόμαστε κ ας αφήσουμε όμορφες αναμνήσεις στις καρδιές των ανθρώπων που αγγίξαμε … Η καλοσύνη και η αγάπη φωτίζει κ το πιο βαθύ σκοτάδι γύρω μας. Νομίζω . Θα ήθελα πολύ να ξέρω εσείς τι κρατάτε ως φυλαχτό στις δικές σας ανηφόρες…
ΥΓ. Πίσω από τα φώτα , τη λάμψη κ τους προβολείς κανείς δεν ξέρει τι βιώνει μια ψυχή. Ας μην κρίνουμε εύκολα…»
