Σίγουρα. Στη φάση που είμαι τώρα, έχω αποκτήσει ψυχραιμία. Ξεκαθάρισα μέσα μου ότι δουλεύω για τα προς το ζην, για τα χρήματα, γιατί μου αρέσει η δουλειά αλλά δεν είμαι η δουλειά μου. Δεν έχει μπει τόσο μέσα μου, ώστε να πω “αν δεν κάνω τηλεόραση του χρόνου, θα τρελαθώ”. Δεν είμαι αυτός ο άνθρωπος.

Και αυτό φαίνεται από τις επιλογές σου.

Εννοείται. Τη μία μπορεί να είμαι κεντρική παρουσιάστρια, την άλλη να είμαι σε ομάδα. Δεν μας αγχώνει αυτό. Όλα παρέες είναι. Υπάρχει βέβαια ένας lead, ο άνθρωπος που κατευθύνει την κατάσταση, αλλά η ορχήστρα πρέπει να είναι καλοκουρδισμένη. Ένας μαέστρος με 15 όργανα που παίζουν φάλτσα δεν θα λειτουργήσει. Δεν με νοιάζει καθόλου η θέση στο “έπιπλο” που λέγεται πάνελ.

Το “Οδός Ζαρίφη”, που είχα την κεντρική θέση, είναι κάτι που θυμάμαι με υπερηφάνεια και γλύκα. Ήταν ένα πρότζεκτ πολύ πάνω μου. Αλλά παίζουν ρόλο και άλλα πράγματα. Το timing, το τι θέλει ο κόσμος εκείνη την εποχή, το πως είσαι εσύ. Θεωρώ ότι όλοι πρέπει να καταλάβουμε ότι η δουλειά μας είναι σημαντική, αλλά δεν είναι πιο σημαντική από τη δουλειά του διπλανού μας.