Ζέτα Μακρυπούλια: «Ίσως γι’ αυτό είχα πληγωθεί…»
Μια διαφορετική ματιά στον έρωτα, στις πληγές του παρελθόντος αλλά και στη σχέση που έχει σήμερα με τον εαυτό της δίνει η Ζέτα Μακρυπούλια μέσα από τη συνέντευξή της στη Ξένια Ιωάννου και στο InStyle. Η παρουσιάστρια και ηθοποιός μιλά ανοιχτά για το πώς έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπει τις σχέσεις, για την απομυθοποίηση του έρωτα, αλλά και για τη μεγάλη προσωπική αλλαγή που ήρθε όταν σταμάτησε να αναζητά ευθύνες μόνο στους άλλους.
Ο έρωτας μέσα σου, έχει αλλάξει;
Πολύ. Πάρα πολύ.
Τι είναι τώρα; Τον βλέπεις κι αυτόν πιο προσγειωμένα πια;
Εντάξει, ναι, έχει απομυθοποιηθεί, είναι αλήθεια. Και να σου πω την αλήθεια, μου αρέσει κιόλας.
Έχει απομυθοποιηθεί ή μήπως έχει έρθει στη σωστή του διάσταση γιατί υπήρχε μια υπερβολή;
Είχα μια υπερβολή που την έχουμε όλοι, που ήταν και ηλικιακή πιθανότατα. Είναι ο έρωτας αυτό το πράγμα. Δηλαδή όταν έρωτα δεν γίνεται να μην ξεφύγεις. Εγώ όμως το έχω ζήσει αυτό, ευτυχώς. Ευγνωμονώ πάρα πολύ τον Θεό γιατί κατάφερα να το ζήσω αυτό στο φουλ, όπως το ήθελα και στα κόκκινα. Και χάρηκα και ανυψώθηκα κι έπεσα και στα πατώματα και ταλαιπωρήθηκα και πληγώθηκα… Όλον τον κύκλο τον έχω κάνει. Και τώρα είμαι σε μία φάση που τον έχω απομυθοποιήσει γιατί θεωρώ ότι πια, και τώρα και σε αυτή την ηλικία, το θεωρώ λίγο χαζό να ερωτεύομαι με τον ίδιο τρόπο, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν έχω εξελιχθεί καθόλου. Ξέρεις, λίγο πια ξεχωρίζεις πότε έρχεται ο έρωτας, πότε είναι απλώς ενθουσιασμός…
Τον θέλεις, τον αποζητάς ή μπορείς να ζήσεις και χωρίς;
Δεν τον αποζητώ, ούτε όμως και τον ακυρώνω. Έτσι κι αλλιώς τον έρωτα δεν μπορείς να τον προβλέψεις, ούτε και να τον περιορίσεις. Απλώς παλιότερα τον είχα ταυτίσει μέσα μου με πράγματα που δεν είναι ακριβώς ο έρωτας, ίσως και για αυτό να είχα πληγωθεί – αν και ποιος δεν έχει πληγωθεί στον έρωτα, θα μου πεις…
Εντάξει, κάποιοι από εμάς πληγώνονται παραπάνω. Και ίσως κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι φταίνε κάποιες πεποιθήσεις, ότι έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης.
Καλά, μερίδιο ευθύνης έχουμε για τα πάντα. Κι αν κάτι έχει αλλάξει σε μένα είναι αυτό, ότι πλέον δεν ρίχνω την ευθύνη στους άλλους για οτιδήποτε κι αν συμβεί, ακόμη κι αν την έχουν.
Δεν με αφορά δηλαδή τόσο. Θα το κάνω ίσως ασυνείδητα, αν θυμώσω, που εκεί κυριαρχεί αυτό το συναίσθημα του θυμού, το οποίο σε οδηγεί, αλλά μπορώ να το τιθασεύσω, μπορώ να το αλλάξω πολύ γρήγορα γιατί δεν είναι το σημαντικό αυτό.
Το σημαντικό είναι να καταλάβεις, ακόμη κι όταν ειλικρινά σε έχει κάποιος αδικήσει και έχει άδικο, να δεις και το δικό σου μερίδιο ευθύνης, γιατί εσύ επέτρεψες σε αυτόν τον άνθρωπο να φερθεί έτσι, γιατί εσύ άνοιξες τα όριά σου τόσο πολύ ώστε να σου φερθούν έτσι. Είναι προτιμότερο να κάτσεις να δεις τι έχεις κάνει εσύ λάθος παρά να αρχίσεις να κατηγορείς τους άλλους. Αυτό με ελάφρωσε πάρα πολύ – όταν άρχισε να γίνεται συνειδητό, έτσι; Γιατί εγκυκλοπαιδικά αυτά είναι ωραία να τα διαβάζεις, αλλά δεν γίνονται πατώντας ένα κουμπί.
