Λευτέρης Ελευθερίου: «Στην Ελλάδα υπάρχει κόλλημα με τις ταμπέλες…»
Με αφορμή το νέο του καλλιτεχνικό εγχείρημα και τη θεατρική σύμπραξη με τον Θοδωρή Αθερίδη, ο Λευτέρης Ελευθερίου έδωσε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό Gala και την δημοσιογράφο Μαριλού Πανταζή.
Μάλιστα, μεταξύ άλλων, ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε στην αδυναμία που υπάρχει στις “ταμπέλες” και στον μοναδικό δραματικό ρόλο που τον είδαμε τηλεοπτικά.
Υπάρχουν πράγματα που φοβάσαι;
Δεν μου αρέσει η βία. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν να τα βρουν με πολλούς τρόπους.
Έχεις παίξει, όμως, έναν βίαιο χαρακτήρα, ίσως τον μοναδικό δραματικό ρόλο σου, στη σειρά “Μετά τη φωτιά”.
Να είναι καλά ο Γρηγόρης Καραντινάκης που με σκέφτηκε γι’ αυτόν τον ρόλο. Πήρα πολύ καλές κριτικές. Όταν μου τηλεφώνησε και μου σκιαγράφησε αυτόν τον χαρακτήρα, πραγματικά μου έτρεχαν τα σάλια για να παίξω, επειδή είμαι και ένας άνθρωπος που δεν πιστεύω πολύ στον εαυτό μου και ίσως γι’ αυτό δεν έχω γίνει τόσο γνωστός, του είπα: “Γρηγόρη μου, θέλω πάρα πολύ να παίξω αυτόν τον ρόλο, τον κλείνω και τώρα αν με θέλεις πάρα πάρα πολύ. Αλλά έχεις πάρει τον Λευτέρη Ελευθερίου. Είσαι σίγουρος ότι δεν έκανες λάθος;”.
Και μου λέει: “ξέρω πολύ καλά ποιον έχω πάρει. Επειδή έχεις βγάλει τη φήμη του καλού παιδιού και σε αγαπάει ο κόσμος, αυτό θέλω να τσαλακώσουμε”.
Και το τσαλακώσατε;
Το τσαλακώσαμε πολύ, αλλά ο κόσμος μού έλεγε ότι δεν θέλει να με βλέπει κακό. Όχι, ρε παιδιά, ηθοποιοί είμαστε, αυτό σπουδάσαμε να κάνουμε. Στην Ελλάδα, ξέρεις, υπάρχει ένα κόλλημα με τις ταμπέλες. Αγαπήθηκα πάρα πολύ στον ρόλο του ρεμπέτη που έκανα στον Λαζόπουλο και με είχαν ταυτίσει με τις καλές μανιέρες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Του Φέρμα, του Προύσαλη, όλο αυτό που φέρουν οι παλιοί μαγκίτες χαρακτήρες με την καλώς εννοούμενη τεχνική που είχαν κατακτήσει, οπότε το είχαν κάπως δεδομένο σε τι ρόλους θα με δουν.
Όταν ήρθε λοιπόν αυτό, πολλοί δεν το δέχθηκαν, υπήρχαν όμως και άλλοι που άρχισαν σιγά σιγά να το βλέπουν πιο θετικά. Το μόνο που με στενοχώρησε ήταν το απότομο κλείσιμο αυτής της σειράς, που ήρθε Πρωτοχρονιά, χωρίς να προλάβει καν να ολοκληρωθεί και να μπορεί έστω να υπάρχει στο κιτάπι ενός καναλιού για να ξαναπαιχτεί σε επαναλήψεις. Αυτό μόνο. Κατά τ’ άλλα, δεν παραπονιέμαι. Είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.
