Νατάσσα Μποφίλιου: «Με γαληνεύουν οι άνθρωποι μου»
Με αφορμή τη συμμετοχή της στο αφιέρωμα στον Θάνο Μικρούτσικο, η Νατάσσα Μποφίλιου παραχώρησε συνέντευξη στη Μαριάνθη Κούνια για τη Secret, κάνοντας μια αναδρομή στα πρώτα της βήματα στον χώρο της μουσικής.
Η γνωστή ερμηνεύτρια μίλησε για τους ανθρώπους που βρίσκονται στο πλευρό της όλα αυτά τα χρόνια και τους ισχυρούς δεσμούς που έχει δημιουργήσει με τους συνεργάτες της. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις προσωπικές της αρχές και στην ανάγκη της να παραμένει πιστή στις πεποιθήσεις της, ακόμη κι όταν αυτό έχει προσωπικό ή επαγγελματικό κόστος.
Τι θυμάστε από τα πρώτα σας βήματα στο τραγούδι;
Θυμάμαι τη λαχτάρα και το δέος. Τη σχεδόν αφελή άγνοια κινδύνου. Θυμάμαι την αγωνία, την ανασφάλεια, τις ατελείωτες συζητήσεις, τα όνειρα που ήταν πολύ μεγαλύτερα από εμάς. Αλλά θυμάμαι κυρίως μια απίστευτη ελευθερία. Δεν είχαμε τίποτα να υπερασπιστούμε, να χάσουμε, να συντηρήσουμε, καμία εικόνα να προστατεύσουμε.
Είχαμε μόνο την ανάγκη να εκφραστούμε. Και αυτό είναι κάτι που προσπαθώ με κάθε τρόπο να διαφυλάξω μέχρι σήμερα. Εκείνη την πρώτη, ανυποχώρητη πίστη ότι η μουσική δεν είναι ένα μέσο για να φτάσεις κάπου. Είναι ο τόπος όπου κατοικείς. Αν κάτι με συγκινεί κοιτάζοντας πίσω, είναι πως εκείνα τα παιδιά (μιλώ για την τριάδα μας με τον Γεράσιμο και τον Θέμη) που ξεκίνησαν με τόση ορμή κατάφεραν να μεγαλώσουν χωρίς να προδώσουν τον λόγο για τον οποίο συναντήθηκαν και αυτά που αγαπούσαν.
Τι σας γαληνεύει;
Οι άνθρωποί μου. Το σπίτι μου. Οι καθημερινές στιγμές που δεν διεκδικούν καμία σπουδαιότητα. Ο καφές μου το πρωί, μια συζήτηση με έναν αγαπημένο, η ρουτίνα μου.
Σε ποια θέματα επιμένετε να κάνετε του κεφαλιού σας;
Σε όσα αισθάνομαι πως αφορούν τον πυρήνα της ύπαρξής μου. Στις επιλογές μου, στις σχέσεις μου, στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη δουλειά μου, στις αξίες που υπερασπίζομαι. Έχω υπάρξει πολλές φορές πεισματάρα, ίσως και σε βαθμό που να δυσκολεύω τον εαυτό μου. Αλλά δεν έχω μετανιώσει για τις φορές που ακολούθησα αυτό που βαθιά πίστευα και το ένστικτό μου. Πιο πολύ μετανιώνω για τις φορές που δεν το έκανα…
Βέβαια, για να μην παρεξηγηθώ, δεν πιστεύω πως το να κάνεις του κεφαλιού σου είναι πάντα το σωστό, γι’ αυτό κι έχω ανθρώπους που εμπιστεύομαι, συζητάω και τιθασεύουν την ορμή μου όταν χρειάζεται. Γιατί η ελευθερία προϋποθέτει και να μπορείς να ακούς, να αμφισβητείς τον εαυτό σου, να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και να αλλάζεις. Αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα στα οποία δεν θα μάθω να συμβιβάζομαι, όπως είναι η ιδεολογία μου. Όχι πολιτικά μόνο, αλλά υπαρξιακά. Και ίσως τελικά εκεί να είναι το σημαντικότερο: το να κάνω του κεφαλιού μου, στο να μη συνηθίσω ποτέ αυτό που θεωρώ άδικο και που εμποδίζει την ελεύθερη ζωή που θέλουμε να ζούμε.
