Δήμητρα Αλεξανδράκη: «Όταν ακούσαμε την ενοχή, η Ιωάννα Τούνη άρχισε να κλαίει» (vid)
Μετά την ενοχή των δύο κατηγορουμένων, οι οποίοι άσκησαν έφεση, για την υπόθεση revenge porn της Ιωάννας Τούνη, η Δήμητρα Αλεξανδράκη μίλησε σε ζωντανή σύνδεση στο Πρωινό την Παρασκευή και αναφέρθηκε σε όλα όσα έγιναν στη δικαστική αίθουσα την τελευταία μέρα της δίκης.
«Η αλήθεια είναι ότι το βιώσαμε όλοι μαζί πολύ έντονα, πόσω μάλλον η Ιωάννα. Υπήρξε έντονη συγκίνηση στην αίθουσα. Ήμασταν οχτώ ώρες περίπου, απ’ το πρωί. Δεν ήταν μάλιστα και σίγουρο αν θα βγει η απόφαση εκείνη την ημέρα, αλλά μετά από πιέσεις του κυρίου Δημητρακόπουλου, βγήκε. Απ’ το πρωί, την ώρα που η κυρία Εισαγγελέας έκανε την πρόταση για καταδίκη, εκείνη την ώρα η Ιωάννα άρχισε να κλαίει, άρχισαν να τρέχουν τα δάκρυα στα μάγουλά της. Τα χέρια της ήταν παγωμένα και ήταν ταυτόχρονα και ιδρωμένα. Εγώ δεν το έχω ξαναδεί αυτό…», αποκάλυψε η Δήμητρα Αλεξανδράκη και συνέχισε:
«Εγώ αυτό που παρατήρησα είναι το ότι ο κύριος Δημητρακόπουλος υπερασπιζόταν την Ιωάννα και απαριθμούσε τα γεγονότα πώς έχουν συμβεί, ενώ η πλευρά υπεράσπισης των κατηγορουμένων προσπαθούσε να εξηγήσει στο ποινικό δίκαιο τι είναι πλημμέλημα, τι κακούργημα. Και μετέπειτα, η γυναίκα δικηγόρος των κατηγορουμένων… αντί να υπερασπιστεί τους πελάτες της, προσπαθούσε να μειώσει την Ιωάννα συνέχεια. Την αποκάλεσε μάλιστα «Αλίκη Βουγιουκλάκη του ελληνικού Instagram». Και εκείνη την ώρα όλοι μαζί αντιδράσαμε, τύπου «Τι ακούμε; Τι ακούμε…;». Μετά από όσα έχει περάσει αυτή η γυναίκα, προσπαθούσαν δηλαδή μέχρι τελευταία στιγμή να την διαλύσουν ακόμα περισσότερο! Εγώ αν ήμουν στη θέση της Ιωάννας, δεν ξέρω αν θα μπορούσα ειλικρινά να αντέξω όλο αυτό. Μία μέρα σε μία αίθουσα, που δεν ήταν για κάτι δικό μου αλλά για τη φίλη μου που την αγαπάω και την πονάω -γιατί το ‘χω ζήσει σχετικά απ’ την πρώτη στιγμή αυτό το πράγμα μαζί της- αισθανόμουν το στομάχι μου να είναι εδώ πάνω. Ήταν όλα τόσο έντονα…
Τη στιγμή βέβαια που ακούσαμε την ενοχή… Ειλικρινά δεν μπορούσαμε να κρατήσουμε τα μάτια μας, δεν μπορούσαμε να αρθρώσουμε λέξη και η μόνη λέξη που έβγαινε ήταν το «Νικήσαμε. Νικήσαμε!». Και ήτανε… τι να σας πω δηλαδή… κατεβήκαμε απ’ τα σκαλιά όλοι μαζί, ο ένας κράταγε τον άλλον, αγκαλιαζόμασταν. Ένα πράγμα που έκανα εγώ βγαίνοντας απ’ έξω: κοίταξα το αγόρι της Ιωάννας…
Εγώ του έδωσα το χέρι μου και του είπα «Μπράβο σου, είσαι πολύ μεγάλος μάγκας». Και τον αγκάλιασα… αγκαλιαζόμασταν δηλαδή εκείνη την ώρα απ’ έξω, τον αγκάλιασα και του λέω «Αυτό». Κι αλήθεια… γιατί για έναν άντρα, πρέπει να ‘ναι πολύ δυνατός για να μπορέσει να σταθεί σε μία γυναίκα σε κάτι τέτοιο. Πρέπει να ‘ναι πολύ δυνατός, αλλιώς… πρέπει να αγαπάει πραγματικά, πρέπει να πονάει πραγματικά. Και καθ’ όλη τη διάρκεια, δάκρυζε κι αυτός. Ήταν πάρα πολύ συγκινημένος! Και ήταν εκεί για να την κρατάει, να τη χαϊδεύει και να της δίνει δύναμη…».
