Θοδωρής Αθερίδης: «Το μαρτύρησα προτού τελειώσει η παράσταση…»
Ο Θοδωρής Αθερίδης παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό Hello και στον Γιάννη Βίτσα, με αφορμή την παράσταση «Ανα-τίναξε την ανθισμένη μυγδαλιά» στο Θέατρο Άλσος. Ο δημοφιλής ηθοποιός και σκηνοθέτης μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη και την απόφασή του να ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής.
Παράλληλα, με το γνώριμο χιούμορ του, αποκάλυψε γιατί θεωρεί ότι το ψέμα είναι κομμάτι της φύσης του, θυμήθηκε την ανθοδέσμη που είχε στείλει στον εαυτό του υπογράφοντας ως «Μαρία Δαμανάκη» και εξήγησε γιατί πιστεύει πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντέχουν την αλήθεια.
-Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια στη Θεσσαλονίκη και τι σας έδωσε το έναυσμα να πείτε «το θέατρο είναι η ανάγκη της ψυχής μου»;
Έβλεπα το θέατρο ως αναβάθμιση. Δηλαδή, ο προσδιορισμός «είμαι ηθοποιός» δήλωνε ότι κάνω κάτι ωραίο και σημαντικό. Επομένως, ήταν καλύτερος από ένα άλλο αβέβαιο μέλλον. Η ζωή μου ήταν σε μια μέτρια κατάσταση. Δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα κάτι ενδιαφέρον. Όταν μου παρουσιάστηκε ως ιδέα να ασχοληθώ με το θέατρο, είχα την αυτοπεποίθηση και τη βεβαιότητα ότι κάνω για αυτό.
-Τι σας έδινε αυτοπεποίθηση;
Έλεγα καλά ψέματα, τα πίστευαν οι άλλοι. Σκέφτηκα «αυτό είναι η ηθοποιία» και δεν διαψεύστηκα.
-Στη συνέχεια της διαδρομής ζωής σας, λέγατε ψέματα;
Πάντα λέω ψέματα! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν κάνω άλλη δουλειά. Μόνο ψέματα λέω.
-Δεν αντέχετε να πείτε την αλήθεια;
Κανείς δεν αντέχει την αλήθεια, ούτε να την ακούσει ούτε να την πει, γιατί πολλές φορές μπορεί να αποκαρδιώσει έναν άνθρωπο με αφανιστικό τρόπο. Δεν μπορείς λοιπόν να αφανίσεις κάποιον με την αλήθεια σου. Εγώ δεν μιλώ μόνο για αυτό. Μιλώ για τα πάντα. Λέω ψέματα!
-Όπως; Πείτε μου ένα απλό παράδειγμα.
Αν έχω μια καλή δικαιολογία που άργησα σε ένα ραντεβού, θα επινοήσω μια καλύτερη! (γέλια)
-Μου έκανε εντύπωση –επειδή μιλάμε για ψέματα– ότι, στην πρεμιέρα μιας από τις πρώτες σας παραστάσεις στην Αθήνα, στείλατε μια ανθοδέσμη στον εαυτό σας γράφοντας στην κάρτα: «Καλή επιτυχία! Μαρία Δαμανάκη».
Τη Μαρία Δαμανάκη δεν την γνωρίζω προσωπικά. Δεν ήμουν φίλος με τον Γιώργο Κιμούλη όταν ήταν μαζί. Εκείνη την εποχή, ήταν πανέμορφη, είχε κάνει την προσωπική της επανάσταση και ήταν πολύ hot ως προσωπικότητα. Στην παράσταση του Εθνικού με είχε πάρει ο Φασουλής βλέποντάς με σε ένα σίριαλ. Η γενιά των παιδιών του Εθνικού ήταν πολύ λαμπερή. Όλοι είχαν σημαντικό κοινωνικό περίγυρο, ενώ εγώ κανέναν. Για να τους κάνω φιγούρα, έστειλα την ανθοδέσμη και έγραψα: «Σκίσε, αγόρι μου! Μαρία Δαμανάκη».
-Πώς αντέδρασαν οι συμφοιτητές σας;
Επειδή μου φάνηκε τόσο έξυπνο το αστείο μου, τους το μαρτύρησα προτού τελειώσει η παράσταση. Αν το κρατούσα, θα είχα δημιουργήσει μύθο! Κάποια στιγμή, μια φίλη μού έκανε παράπονα για τη συμπεριφορά μιας συναδέλφου σε ένα σίριαλ όπου συμμετείχε. Της είπα λοιπόν: «Δώσε μου το τηλέφωνό σου». Το πήρα, πήγα στην επεξεργασία των αριθμών και, αντί για «Αθερίδης», έγραψα «Αλφόνσο Κουαρόν». Της είπα: «Αύριο στο γύρισμα, άφησέ το πάνω στο τραπέζι και πήγαινε σε έναν άλλο χώρο. Θα σε πάρω τηλέφωνο για να δουν όλοι ότι σε παίρνει ο Αλφόνσο Κουαρόν!».
